Mama, ik wil niet naar school

photo-1520948566270-0a1f3c703b20[1]

Mama, ik wil niet naar school”, waren de woorden van mijn dochter in groep 4 op de derde dag van het nieuwe schooljaar. Ik dacht, ach we hebben net vakantie gehad en het waait wel over. Maar na twee weken iedere dag aangehoord te hebben dat ze niet naar school wilde en ik ook niet uit haar kreeg wat de reden daarvan was, maakte ik mij zorgen. Ik heb toen direct aan de bel getrokken bij de leraar maar die herkende niets in wat ik zei en het enige wat hij kwijt kon, was dat we vaak net iets te laat op school waren en dat het misschien daar aan lag. Dat sloeg dus als een tang op een varken. De reden van het te laat komen was juist dat ik haar in de ochtend moest overhalen om toch naar school te gaan. Ik heb vervolgens nog bij de intern begeleider aan de bel getrokken maar die wist, na “onderzoek” ook niet waar het aan lag, behalve na overleg met de leraar, dat groep 4 misschien toch iets te hoog gegrepen was en het allemaal te moeilijk voor haar was (want eerder had ze een klas overgeslagen). Ze konden me niet verder helpen. Na zelfonderzoek ben ik bij een orthopedagoog terecht gekomen en wat een verademing was dat. Inmiddels zaten we ergens in mei, maar hee, ik was al blij dat mijn kind na bijna een heel schooljaar ongelukkig te zijn,  niet afspreken met klasgenootjes, binnen te hebben gezeten en haar energie kwijt te raken op de trampoline (letterlijk uren met tussenpozen), weer opbloeide, een vrolijke meid was en nog betere schoolresultaten behaalde.

Het kwam erop neer dat mijn kind verstandelijk al ver op haar leeftijd vooruit was, maar sociaal- emotioneel op haar eigen leeftijdsniveau zat. Dit zorgde ervoor dat zij geen aansluiting kon vinden bij de kinderen in haar klas (die al een jaar ouder waren) en andersom ook niet. Het gevolg hiervan was dat ze onzeker werd en zich afzonderde. De orthopedagoog leerde haar spelenderwijs hoe zij tevreden kon zijn met wie zij is. Ze werd weer weerbaarder en zelfverzekerder. We gingen intens gelukkig de zomervakantie in.

In groep 5 ging het goed, af en toe verveelde ze zich maar ze had vriendinnetjes en ze ging met plezier naar school. Tot dit schooljaar, groep 6 dus. Aan het begin van het schooljaar uitte ze weer haar ontevredenheid en vooral dat ze zich verveelde. In overleg met en op advies van de orthopedagoog heb ik de school gevraagd of Afra, een dag in de week naar een stichting mocht die op de middelbare school les gaf aan hoogbegaafde kids zoals Afra. De school wilde eerst (geheel volgens protocol) weten of Afra daadwerkelijk hoogbegaafd was. Zo gingen we dus een hoogbegaafdheidstraject in dat driekwart jaar zou duren. Ondertussen ben ik constant in contact geweest met zowel de leraar als de intern begeleider. Het bleek inderdaad uit de tot dan toe afgenomen testen dat Afra aan de hoogbegaafde kant was en dat ze alvast een speciaal lesprogramma op maat voor haar zouden samenstellen zodat zij zich niet meer zou vervelen. Dit was toegezegd in december en men zou er in het nieuwe jaar na de kerstvakantie mee starten, echter in maart was men er nog niet mee begonnen. Bij mij was daarmee nu echt de kous af. Ik ben dan ook gaan informeren naar andere scholen in de buurt. De directeur van haar huidige school heb ik ook op de hoogte gebracht en zo aardig als hij is, heeft hij wel in snel tempo aanpassingen aangebracht waardoor Afra dolenthousiast naar huis kwam. Kleine aanpassingen, grote vreugde dus.

Echter, omdat al mijn zintuigen werden geprikkeld op de andere school waar ik een rondleiding heb gekregen en vervolgens op een open avond ben geweest met Afra, wil ik toch dat zij het op die school gaat proberen. En vandaag (op 11-04-2018) is zij voor het eerst gaan proefdraaien op die school. Alhoewel ze het eerst logischerwijs spannend vond, was ze heel blij en opgelucht toen ik haar zag bij het ophalen. Ze kon maar niet ophouden met vertellen en voor het eerst zei ze dat ze de stof moeilijk vond, met andere woorden er is een uitdaging voor haar. En niet alleen op het vlak van rekenen en taal maar ook op creatieve vlak zoals muzieklessen die gegeven worden. Er is bovendien een plusklas voor de wat begaafdere kinderen en ze kunnen daar ook les krijgen in de Portugese taal.

Ik verbaas me dat in een land als Nederland, waarin het onderwijs van goede kwaliteit is, er dus toch zo’n groot verschil kan zitten in het aanbod van onderwijs op een basisschool. Maar ook over het verschil tussen het ongenoegen, soms naar mijn mening ondeskundigheid en laksheid van de leerkrachten en de intern begeleider van een school aan de ene kant en het genoegen, het actieve optreden en professionele aanpak van de andere school. Of maakt het dan ook nog verschil dat je kind naar een school gaat in een volkswijk (waar het merendeel van de kinderen komt uit allochtonen/kampgezinnen) of een school dat aan de rand van een vinexwijk ligt (waar het merendeel van de kinderen komt uit hoogopgeleide gezinnen). Dit baart mij zorgen, maar voor nu hoop ik dat mijn kind huppelend naar school gaat en zij later haar basisschooljaren als positief zal herinneren!

Ben jij ook wel eens verbaasd over hoe soms de aanpak is op school met betrekking tot jouw kind? Ik zou daar graag meer over willen weten. Het is altijd fijn om er met andere ouders over te praten en wellicht tot nieuwe inzichten te komen.

Liefs,

G.