Happy father’s day…NOT

child left behind

Al sinds mijn puberteit irriteer ik mij eraan dat, zo lijkt het wel, iedereen massaal bezig is met vaderdag. De laatste decennia heeft dit zich met de sociale media uitgebreid tot posts van zowel bekenden als onbekenden waarin pappa’s in het zonnetje worden gezet en geëerd. Ik vond het irritant, maar had het een plekje gegeven, totdat ik een dochter kreeg en zij zonder haar vader op ging groeien.

Ik heb, zoals je al wel vermoed, nooit echt een emotionele band gehad met mijn vader. Ik was altijd jaloers op de band die mijn vriendinnen hadden met hun vader, maar vond het ook vreemd, want het was niet iets wat ik gewend was. Met je vader zitten, een normaal gesprek voeren of om advies vragen. Of als je wegging hem omhelzen of een zoen geven. Mijn moeder zei dan ook toen ze nog leefde en ik iedere keer mijn frustratie uitte over hem, dat hij eenmaal zo is zoals hij is en ik hem moest zien als de geldschieter, dat deed zij ook namelijk. En eerlijk is eerlijk, daar blinkt hij tot op heden in uit. Waar menigeen vader misschien op een bepaalde leeftijd zijn kind financieel zelfstandig laat worden, heeft mijn vader dat nooit losgelaten. Ik denk dat hij zijn liefde ook toont door mij en mijn dochter geld te geven.

Als ik anderen hoor praten over mijn vader dan herken ik het beeld dat ik van mijn vader heb totaal niet. Hij is, zo vertellen ze, apetrots op zijn kinderen, ook op zijn kleindochter en dat hij als hij over ons verteld emotioneel wordt. Wat een paradox. Hij was echt geen leuke vader en echtgenoot, de negatieve gedachten over mezelf had, had ik grotendeels aan hem te danken, want zo zei hij vroeger, het zou helemaal niets met ons (mij en mijn broers) worden en als hij de kansen had gehad die wij hadden, dan was hij astronaut geworden. Het komt erop neer dat we eigenlijk emotioneel zijn verwaarloosd. Maar goed ik heb het verwerkt en geaccepteerd, hij is zoals mijn moeder altijd zei, nu eenmaal zo. En we hebben nu een “stabiele” relatie, maar de emotionele band ontbreekt nog steeds.

Maar nu mijn dochter opgroeit zonder vader, hij woont in het buitenland en zoekt al jaren geen contact met haar, heb ik het moeilijk! Vooral dus de periode voor en op vaderdag. De afgelopen twee jaar maakt ze op school een cadeau voor mij en op de dag zelf als ze haar cadeau geeft zegt zij ook letterlijk: “Fijne vaderdag, mama”. De emoties die dan opkomen kan ik niet beschrijven. Enerzijds breekt mijn hart, dat ze het allemaal door heeft en wat er allemaal niet in haar omgaat (ze wil nooit over haar vader praten). Anderzijds ben ik trots dat ze mij ook als haar vader ziet. Ze heeft bovendien twee ooms, waar ze emotioneel een goede band mee heeft. Ze krijgt veel liefde van hen. En alle credits voor hen, zoals iedereen in mijn omgeving ook weet, ze doen meer dan een gemiddelde vader voor zijn kind zou doen. Zelfs de kinderen uit de buurt komen vragen of de ooms thuis zijn en of ze buiten kunnen komen spelen met hen. Er is zelfs een kind (wiens vader is overleden op jonge leeftijd) die, een paar jaar geleden aan mijn dochter vroeg waar haar pappa’s waren. Ik heb me die dag toch een potje zitten janken.

Ik hoop dat bij alle kinderen die zonder vader (of moeder) opgroeien de emotionele “schade” op latere leeftijd beperkt blijft en zij het een plekje weten te geven. Ik hoop ook dat alle scholen rekening houden met deze kinderen. Soms denk ik zelfs dat scholen misschien al het geknutsel in verband met speciale vader- en moederdagen en verjaardagen van ouders op school af moeten schaffen. De voorbereidingen beginnen al weken van tevoren en de kids maken zich druk en er komen veel emoties bij kijken. Alsof de kids het al niet zwaar genoeg hebben.

Hoe denk jij hierover?

Liefs,

G.